بااودلم به مهرومحبت نشانه بود                        

سیمرغ وصل رادل من آشیانه بود

بودم معلم ملکوت اندرآسمان

ازطاعتم هزارهزاران خزانه بود

بردرگهم زخیل ملایک بسی سپاه

عرش مجیدذات مراآشیانه بود

هفتصدهزارسال به طاعت گذاشتم

امیدمن زخلق برین جاودانه بود

درراه من نهادملک دام حکم خویش

آدم میان حلقه آن دام-دانه بود

آدم زخاک بودومن ازنورپاک او

گفتم منم یگانه واوخودیگانه بود

گویندعالمان که نکردی توسجده ای

نزدیک اهل معرفت این خودفسانه بود

می خواست اونشانه لعنت کندمرا

کردآنچه خواست آدم خاکی بهانه بود

برعرش بدنوشته که ملعون شودکسی

بردآن گمان به هرکس وبرخودگمان نبود

خاقانیاتوتکیه به طاعات خودمکن

کاین پندبهردانش اهل زمانه بود.<<خاقانی>>